Samen leven doe je samen!

Inclu­sie­ve buurten
Naar het overzicht

De ach­ter­buurt zit nog heel erg in mij

Özcan Aky­ol. Voor velen mis­schien nog beter bekend als Eus. Schrij­ver, colum­nist, tv-pre­sen­ta­tor, en ook zeer gewaar­deerd spre­ker. Tij­dens de con­fe­ren­tie Bij­dra­gen aan goed samen­le­ven nam hij alle aan­we­zi­gen mee naar het Deven­ter van zijn jeugd. Hij ver­tel­de het ver­haal van zijn ont­snap­ping maar ook over wat je nooit meer kwijt raakt. 

Eus is een kind van de Deven­ter Raam­buurt. Een gezel­li­ge arbei­ders­buurt, ande­ren noem­den het een ach­ter­buurt. In de wijk vin­den fami­lies her­ken­ning en steun bij elkaar. In de wijk wordt het opge­lost, de ‘bui­ten­we­reld ‘ bestaat eigen­lijk niet. Zijn ver­haal is het ver­haal van een jon­gen die opgroeit in een buurt met veel Turk­se gast­ar­bei­ders, maar zijn ver­haal is niet het ver­haal van etni­ci­teit maar van soci­a­le klas­se. Die is bepa­lend hoe ver je wel of niet komt. Hoe trek je jezelf aan je haren omhoog uit een moe­ras van kansenongelijkheid?

Zijn ouders waren anal­fa­beet. Dus vond de school dat het met hem ook niks zou wor­den. Het CITO-advies was Vwo, maar hij moest naar de Mavo. Hij voel­de zich min­der. In alles. Zijn klas­ge­no­ten had­den alles wat hij niet had of veel slech­ter of min­der. De optel­som is een jeugd vol ver­ne­de­rin­gen. “Dat doet iets met je zelf­beeld en hoe je naar de wereld kijkt.”

Altijd die angst dat het fout gaat

Nu Eus vader van twee kin­de­ren is, ziet hij dat cir­kels door­bro­ken kun­nen wor­den. De groot­ou­ders van zijn kin­de­ren waren anal­fa­beet en nu zijn zij de bibli­o­theek en de boe­ken niet uit te slaan. Het kan anders, maar het gaat niet van­zelf, en je hebt ‑naast geluk en een enorm door­zet­tings­ver­mo­gen – ande­re men­sen nodig, voor­beel­den en rol­mo­del­len. “Alles wat ik niet kreeg, kan ik mijn kin­de­ren nu geven. Maar door mijn ach­ter­buurt­ver­le­den heb ik altijd maar die angst dat het fout gaat, dat ik alles kwijt raak. Daar­om werk ik zo hard, maar is er vaak te wei­nig tijd om te kun­nen genieten.”

En dan toch ook nog even over gelij­ke kan­sen waar de poli­tiek het vaak over heeft. Vol­gens Eus klopt het the­o­re­tisch wel. ‘De toe­gang is er voor elk kind. Maar de een moet een veel lan­ge­re en hob­be­li­ger weg vol tegen­wer­king gaan dan de ander.”

Bekijk hier de after­mo­vie van de conferentie